.
گاهی از زمزمه های برهم انباشته ام زورقی می سازم برای عبور از حنجره ی فریادهایم پژواک یعنی اینکه به خانه رسیده ام با کوله باری از نفرین های تو بوی نان تازه می دهی نگاهت را می بینم هراسان به این میاندیشم چگونه دریایی در پس پنجره جا شده است دستانت در جنگ با گره های قالی چه شادمانه پینه بسته اند از آمدنم دلگیر مشو مرا همچون بخار بر شیشه های پنجره می توان زدود یا همچون بادبادکی بر باد داد... چه زیباست وقتی که در پیش چشمت به یکباره همه چیز در حال بزرگ شدن باشد و تو نیمی از جهان شده باشی که در کاسه ی چشم صبح آب گوارای یقین می نوشی گاهی انگشتم به حلقه ی نارنجی صعود می لغزد و این احساس مسرت فروکش میکند نه ... بازگردیم به عقب آنقدر که آن بالا من از دست این حلقه ی نارنجی خلاص شوم به هبوطی صادقانه می اندیشم و فرولغزیدن به ژرف ترین نقطه ی عالم از بامداد خمار خود شامگاهی پر از هیاهو خواهم ساخت از بلندای این سقوط به تمامی قامت صعود خواهم خندید من مهربانی را در نگاه منبسط زمین دیده ام که برای رسیدنم آغوش باز می کند..
رویاهای شبانه ی یک زن بر پیچ و خم ذهنم رسوب میکند کرسی خالی کلماتی که پریده اند اکنون مهربانانه سایه کلاغ ها را به آغوش میکشد و بعد از این هم ٬ سیب معنای زندگی نیست به خواب های نیمروزیم سفر میکنم تا رادیوی آویخته بر درخت گردوی خانه را بدزدم و تو معنای نهراسیدن باشی آنگاه که چشم می بستم و تو می رفتی و - - دیگر هیچ... سادگی رفتنت مرا شگفت زده کرد.. پرچین ها آنقدر بلند بود که نروی.. تا آنکه سایه ایی در بالای سرم بدود تلنگری از جنس تو..... خاکستری ذهنم را ساده مگیر ابرهای کوهستان شرق از بوسه ی نابهنگام توست ... 
| |
این شکوه هیچ بودن را از من مگیر ...
امكانات سایت
