برایت از آیه های سرخ مینویسم . از پندار بی محابای خویش و تلخی بی شکیب هجرتت در جشن ستاره باران داس و چکش..... تار مینویسم، به تاری چشمانم که تو را اینچنین به حافظه ام سپرد و این گستردگی میدان گل سرخ هنوز به وسعت نگاه توست ،، .

من اینک اعتراف میکنم و عقوبت این اعترافم را به جان خواهم خرید من با تمام جرات و جسارت اعلام میدارم که "هنوز انسانم"

                           و آن همایل سیاه

چه خواستنی نموده این همای شکسته بالت را

                                                      در میان قابی از سکوت

                                     ای سراب زیبایی !....

                             که بنشینی

و گلابی که دست بشویی

                                از هر چه نماندن است.

بمان

بمان که نماندنت آواریست از جنس کهکشانهایی که بدوش میکشم...